De Crisiskaravaan, boekbespreking - Blog - Vrijzinnigen Heerde

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

De Crisiskaravaan, boekbespreking

Gepubliceerd door Gerben Rorije in Nieuws · 26/10/2017 22:43:00
Bijna dertig belangstellenden waren aanwezig tijdens de boekbespreking van het boek de Crisiskaravaan van Linda Polman. 
Deze boekbespreking is het vervolg van ons jaar thema Hulp! De avond werd geleid door Maaike Cotterink. Zij heeft gestudeerd aan de Radboud Universiteit Nijmegen, Centre for International Development Issues. Zij heeft onder meer zowel in Senegal als in de Sudan gewerkt, en daar de crisiskaravaan een paar keer van dichtbij mogen meemaken. Ze heeft eerst een samenvatting van het boek gegeven en het verschil tussen humanitaire hulpverlening en ontwikkelingssamenwerking uitgelegd. Door het stellen van vragen konden mensen interactief over deze materie meedenken.



De Crisiskaravaan is een boek geschreven door Linda Polman en uitgeven in oktober 2008 door Uitgeverij Balans. Het boek geeft een beeld achter de schermen van hoe hulporganisaties werken. Dit boek doorbreekt het taboe, waarbij hulporganisaties altijd als goed worden bestempeld. In het boek wordt een werkelijkheid geschetst die niet naar voren komt tijdens fondsenwerfspotjes. Het gaat onder meer over erg dure werkvergunningen en die rechtstreeks in de kas van misdadige regimes vloeien. Van de voedselhulp verdwijnt de helft in de zakken van vechtende partijen die het verkopen en van de opbrengst nieuwe wapens aanschaffen.

De bevolkingen van zo'n vijftig landen zijn de afgelopen jaren slachtoffer geweest van oorlog, genocide, hongersnood. Humanitaire hulp – neutraal, onpartijdig en onafhankelijk – wordt dan beschouwd als een menselijke plicht. Nog nooit waren er zo veel hulporganisaties als tegenwoordig. Een karavaan van NGO's, met in hun voetspoor popsterren, acteurs, politici en journalisten, trekt over de planeet, van crisisgebied naar oorlogszone. De humanitaire hulpverlening is een industrie geworden, waarin organisaties met elkaar strijden om een zo groot mogelijk aandeel. Miljarden euro's per jaar gaan erin om. Van duizend organisaties per crisis kijken we niet meer op. En ze gaan door met helpen, ook als strijdende partijen hun geld en goederen rechtstreeks laten verdwijnen in de oorlogskassen. Waarom krijgen sommige landen hulp met bakken tegelijk, terwijl andere het moeten doen met de restjes? Waarom zijn de resultaten vaak zo schamel? Waarom worden de hulporganisaties maar zo zelden ter verantwoording geroepen? Waar houden humanitaire beginselen op ethisch te zijn?


Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu